ดวงตาที่เหมือนกันกลับมีมุมมองที่ต่างกัน ดวงใจที่เหมือนกันกลับมีวิธีคิดที่ต่างกัน ร่างกายที่แตกต่างกันแต่ก็ยังเป็นคนเหมือน ๆ กัน โอกาสที่มีเหมือนกันกลับไขว่คว้ามาไม่เหมือนกัน

เมื่อครั้งที่ข้าพเจ้าได้พาอาสาสมัครชาวญี่ปุ่นไปเยี่ยมน้องอุ๊ หรือ เด็กหญิง วินัดดา เจริญศิริ ที่อำเภอละหานทราย จังหวัดบุรีรัมย์ ทุกคนต่างทึ่งในความสามารถของน้องอุ๊ที่มีร่างกายพิการ คือไม่มีขาทั้งสองข้าง อีกทั้งไม่มีแขนขวา และมือด้านซ้ายมีนิ้วไม่ครบห้านิ้วเหมือนคนทั่วไป น้องอุ๊อาศัยอยู่กับแม่ ยาย และลูกพี่ลูกน้องอีกหนึ่งคน เพราะครอบครัวถูกพ่อทิ้งไปตั้งแต่น้องอุ๊ยังแบเบาะอยู่ น้องอุ๊และคุณแม่ต้องดิ้นรนต่อสู้ทุกอย่างเพื่อให้สามารถใช้ชีวิตอยู่ในสังคมด้วยการรับจ้างทั่วไปทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ส่วนน้องอุ๊ก็ช่วยด้วยการนำขนมที่แม่ทำมาขายให้เพื่อนๆและครูที่โรงเรียน

อย่างไรก็ตาม ในความยากลำบากนั้นยังมีความโชคดีอยู่บ้างที่น้องอุ๊ไม่เคยทำตัวให้เป็นภาระแก่คุณแม่เลย อีกทั้งยังแสวงหาโอกาสในการที่จะช่วยเหลือแม่และครอบครัวอีกด้วย จะว่าไปน้องอุ๊ความสามารถในการวาดภาพ และะการเรียนของน้องอุ๊ที่เราได้พบนั้น ไม่ใช่เป็นเรื่องของพรสวรรค์ แต่เราคิดว่าน้องอุ๊มีพรแสวงมากกว่าคือน้องอุ๊มีความขยันและหมั่นฝึกฝนฝีมือในการวาดภาพ การอ่านหนังสือ และการเขียนมากกว่าเด้กๆทั่วไปน้องอุ๊ยังตั้งใจเรียน และร่วมทำกิจกรรมกับเพื่อน ๆ ตลอดโดยไม่คิดว่าตัวเองเป็นเด็กพิการที่ด้อยกว่าคนอื่นๆเลย นอกจากนี้เมื่อมีโอกาสดีๆมาเยือน น้องอุ๊ก็ไม่เคยที่จะไม่คว้ามันให้กับตัวเอง ทำให้น้องอุ๊ได้แสดงออกซึ่งความสามารถในการวาดภาพ การอ่านทำนองเสนาะ และการแข่งขันอื่นๆทั้งในและนอกโรงเรียน จนถึงระดับจังหวัด ผลงานต่างๆ และรางวัลที่น้องอุ๊ได้รับมาสามารถเป็นสิ่งยืนยันได้ว่าน้องอุ๊พิการเพียงแค่กายแต่ใจสู้เต็มร้อย เพราะเพียรฝึกฝนทุกอย่างจนชำนาญ แม้จะต้องฝึกหรือทำมากกว่าคนอื่น ๆ ก็ตาม

นอกจากนี้แล้วคุณแม่และทุกคนในครอบครัว ก็ไม่เคยปิดโอกาสเลย อีกทั้งยังสนับสนุนน้องอุ๊เสมอ ด้วยการไปรับ-ส่งที่โรงเรียนทุกวัน หากต้องเข้าร่วมการประกวด ก็จะคอยให้กำลังใจ และดูแลเป็นอย่างดี และนี่ก็เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งซี่งแสดงให้เห็นว่าคนที่มีกำลังใจต่อสู้แม้ว่าจะมีร่างกายที่แตกต่างจากคนอื่นๆ แต่ถ้ายอมรับในตนเอง ฝึกฝนตนเองให้มาก และเมื่อมีโอกาสเข้ามาก็รับไว้ทันที เพื่อสร้างฝันจากโอกาสนั้นให้เต็มที่

คงไม่มีใครรู้หรอกว่าน้องอุ๊เหนื่อยหรือท้อแท้แค่ไหน แต่เราก็ได้เห็นรอยยิ้มและความเป็นนักสู้ของน้องอุ๊แล้ว หากใครอยากจะมอบโอกาสดีๆให้น้อง หรืออยากสนับสนุนภาพเขียนของน้อง หรืออยากให้กำลังใจน้องเพื่อให้อยู่ในสังคมได้อย่างมีความสุข ข้าพเจ้าคิดว่าก็ควรมอบโอกาสนั้นแก่น้องทันที ด้วยการติดต่อเข้ามาได้ที่มูลนิธิฯ ค่ะ