วันนี้ นึกอยากเขียนเล่าเรื่องของเด็กพิการคนหนึ่ง ซึ่งเราภูมิใจกับเขาเป็นอย่างมาก เพราะว่าเขาเป็นเด็กพิการที่ลุกขึ้นมาต่อสู้กับความพิการอีกครั้ง เด็กชายคนนี้ชื่อ สุรศักดิ์ โสภา วันแรกที่เราเจอกัน เป็นช่วงปิดเทอมของสองปีที่แล้ว (2553) สุรศักดิ์ อยู่ที่บ้านกับแม่เพียงสองคน และเขามีท่าทางเขินอายอย่างมากที่เรามาพบเขาถึงบ้าน เราพยายามพูดคุย สอบถามชีวิตความเป็นอยู่มากมาย เพื่อแสดงความเป็นมิตร และอยากเข้ามามีส่วนช่วยให้ชีวิตของสองแม่ลูกดีขึ้น

นาง เมา หญิงหม้ายร่างผอมเเกร็น แววตาท้อแท้ในชีวิตแม่ของสุรศักดิ์เล่าให้เราฟังว่าลูกชาย เกิดมามีร่างกายปกติดีทุกอย่าง และได้ไปเรียนหนังสือเหมือนกับเด็กทั่วไป แต่เมื่อปี2550 ซึ่งเขามีอายุได้ 9 ขวบ และกำลังเรียนหนังสืออยู่ชั้นป. 3 ที่โรงเรียน บ้านขนาดมอญ ต.ตาตุม อ. สังขะ จ. สุรินทร์ ร่างกายของเขาก็อ่อนแอลงเรื่อยๆ จนเดินไม่ได้ ทำให้ต้องหยุดเรียน ในขณะเดียวกันพ่อของเขาก็มาทิ้งครอบครัวไปแต่งงานใหม่ และลูกชายคนโตของนางก็แต่งงานและย้ายครอบครัวออกไป ตนจึงอาศัยอยู่กับลูกชายเพียงสองคนในบ้านหลังเล็กๆนี้ ที่ทางพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดสุรินทร์ (พมจ.) ได้สร้างและมอบให้เมื่อวันที่22 ตุลาคม 2552 ซึ่งเป็นวันเดียวกันกับวันที่ทาง พมจ. ได้ขึ้นทะเบียนคนพิการให้กับสุรศักดิ์ เพื่อให้สามารถขอรับสิทธิและสวัสดิการของคนพิการได้ต่อไป

หลังจากพูดคุยกันได้พักใหญ่ๆ จนรู้ที่ไปที่มาของครอบครัวนี้แล้ว ว่าสุรศักดิ์ไม่อยากกลับไปเรียนหนังสือต่อ เพราะอายและกลัวว่าจะเข้ากับเพื่อนๆไม่ได้ อีกทั้งแม่ไม่มีเวลาและพาหนะรับส่ง เราจึงให้ความมั่นใจสองแม่ลูกไปว่าเรายินดีช่วยเหลือเต็มที่ เพียงแต่สุรศักดิ์ยอมกลับเข้าไปสมัครเรียนต่ออีกครั้งเท่านั้น แต่ดูเหมือนการพูดคุยธรรมดาจะไม่เป็นผล เพราะสุรศักดิ์ส่ายศรีษะและปฏิเสธอย่างเดียวว่า “ไม่ไป” เราจึงตัดสินใจอุ้มเขาขึ้นรถเพื่อนำเขาไปที่โรงเรียน เหมือนเป็นการบังคับและขู่เข็ญที่เราไม่อยากทำแต่จำเป็นต้องทำ! เพราะเราต้องการให้เขาเห็นโรงเรียนและรำลึกถึงสมัยที่เขายังเรียนหนังสือยู่ว่ามันสนุกสนานหรือมีความสุขอย่างไร แต่วันที่เราไปนั้นเป็นช่วงปิดเทอมทำให้โรงเรียนเงียบสงบไม่พบครู หรือนักเรียนสักคน แต่อย่างน้อยเขาก็ได้เห็นโรงเรียนอีกครั้งหลังจากที่เขาหยุดเรียนมาเป็นเวลาสองปี

เมื่อไม่พบใครที่โรงเรียน เราจึงนำสุรศักดิ์เข้าไปพบเจ้าหน้าที่ อบต. เพื่อพูดคุยในเรื่องของการสนับสนุนในอนาคตหาดฃกสุรศักดิ์ได้กลับไปเรียนหนังสือ โดยเราสัญญาว่า มูลนิธิจะมอบทุนการศึกษา และเก้าอี้ล้อเข็นคันใหม่ให้กับเขา เจ้าหน้าที่อบต. รับคำเป็นอย่างดี เพราะเป็นบทบาทหน้าที่ขององค์กรท้องถิ่นในเรื่องดังกล่าวอยู่แล้ว

เมื่อโรงเรียนเปิดเทอม เราได้ส่งหนังสือถึงผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านขนาดมอญ และได้พูดคุยกันทางโทรศัพท์เกี่ยวกับโครงการส่งเสริมการศึกษา แก่เด็กพิการในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และขอร้องให้ทางโรงเรียนได้รับ สุรศักดิ์กลับเข้าเรียนต่อในระดับชั้นป. 4 และทางโรงเรียนก็ให้ความร่วมมือกับเราเป็นอย่างดี ทำให้สุรศักดิ์ได้กลับเข้ามาเรียนหนังสืออีกครั้ง หลังจากนั้นในเดือน พฤศจิกายน 2552 เราก็ได้เข้าไปสนับสนุนกิจกรรมในโรงเรียนบ้านขนาดมอญ ด้วยการร่วมมือกับทางโรงเรียนสร้างห้องน้ำเพื่อคนพิการ รวมถึงสร้างทางลาดปูนจากอาอาคารเชื่อมไปยังห้องน้ำ เพื่อให้ สุรศักดิ์สามารถให้องน้ำร่วมกับเพื่อนในโรงเรียนได้ หลังจากนั้นเราก็ได้เข้าไปทำกิจกรรมสร้างทัศนคติแก่นักเรียนในโรงเรียนบ้านขนาดมอญ เพื่อให้มีความคิดบวกต่อความพิการ ตลอดจนรู้จักช่วยเหลือเกื้อกูลกันและกัน และที่สำคัญให้เข้าใจว่าห้องน้ำที่สร้างใหม่นั้น สร้างขึ้นมาสำหรับทุกคนใช้ร่วมกัน ไม่ใช่เพื่อคนพิการเท่านั้น ก่อนโรงเรียนจะปิดเทอมปีการศึกษา 2552 เมื่อเดือนมีนาคม 2553 เราก็ได้พานักศึกษาชาวญี่ปุ่นสิบกว่าคนไปร่วมทำกิจกรรมกับนักเรียนของโรงเรียนบ้านขนาดมอญ รวมถึงสุรศักดิ์ด้วย เพื่อสร้างความตระหนักรู้ในรื่องของการอยู่ร่วมกันระหว่างคนปกติกับคนพิการให้มากขึ้น กิจกรรมต่างๆ ที่เราได้ดำเนินไปทำให้สุรศักดิ์ เป็นที่รู้จักและยอมรับของเพื่อนๆ และครูทุกคน ทำให้เขามีความมั่นใจ และมีความสุขมากขึ้นในการมาเรียนหนังสือ

อย่างไรก็ตามในปีแรกของการกลับมาเรียนหนังสือ สุรศักดิ์ยังไม่สามารถมาโรงเรียนได้ทุกวัน เพราะว่าแม่ต้องทำงาน ครูจึงทำแผนการสอนที่บ้านให้กับเขา แต่พอผ่านเข้าปีที่2 เมื่อเขาอยู่ชั้นป.5 เขาสามารถมาโรงเรียนได้ทุกวัน เพราะผู้อำนวยการโรงเรียนได้จัดให้ครูไปรับ-ส่งทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2555 ที่ผ่านมา เราได้พบและพูดคุยกับสุรศักดิ์และแม่เมาอีกครั้งในค่ายผูกสัมพันธ์สานฝันเด็กพิการครั้งที่ 4 เราได้เห็นรอยยิ้มและแววตาที่สดใส ไม่ท้อแท้เหมือนครั้งแรกที่เจอกัน แม่เมาบอกว่าภูมิใจที่สุดที่ลูกได้กลับมาเรียนหนังสือ และสุรศักดิ์เองก็ดีใจและภูมิใจไม่แพ้กันที่ตนเองได้เรียนต่ออีกครั้ง และยังมีเพื่อนและคุณครูที่รักและเอาใจใส่เขาเป็นอย่างดี และนี่ก็ถือเป็นความภูมิใจของเราคนทำงานเช่นกัน..........